kontakt: kuba.libre
USUŃ @poczta.fm

zapiski gracza w domino
niedziela, 23 kwietnia 2017

Poczta elektroniczna nie wymaga użycia znaczków pocztowych. W czasach „Sklepów cynamonowych“ i „Sanatorium pod Klepsydrą“ zgromadzone w markownikach były ambasadorami krajów, archipelagów, wysp. Z nabożną czcią odklejane nad parą od kopert przełamywały dogmat, że świat jest „ograniczony Franciszkiem Józefem I“ a „wszystko inne jest urojeniem, dziką pretensją i uzurpacją“ udowodniając, że jednak „świat jest nieprzeliczony“. Znalazłem znaczek pocztowy z Mayotte (AD 2004) z egzotyczną parą grającą w domino. Majotta to wyspa w archipelagu Komorów gdzieś pomiędzy Madagaskarem a Mozambikiem. Od 2014 roku jako francuska dependencja posiada status regionu najbardziej oddalonego w Unii Europejskie, i stała się tylnym wejściem do Europu dla nielegalnych emigrantów. Jej byt uzależniony jest od francuskich (i unijnych) subwencji bo nie rozwinął się tam przemysł turystyczny, będący jedyną sensowną alternatywą ekonomicznej niezależności dla tak rajskich lokalizacjach. Poza emigrantami przybywają więc tam tylko hardkorowi turyści, ekspaci oraz misjonarze. Bywają wśród nich również Polacy. Najbardziej zaskoczyła mnie relacja pewnej Polki, która mieszkała tam dwa lata! Domino przywlekli tam zapewne Francuzi, którzy w XIX wieku, gdy gra była mega popularna w Europie, zajęli całe Komory. W tym samym czasie znaczek pocztowy stał się powszechną formą opłaty za usługę pocztową. 

piątek, 07 kwietnia 2017

zagrałbym w domino (może z widokiem na morze) zamiast siedzieć w pracy, zrobić pranie, poodkurzać, pójść do dentysty, pouczyć się hiszpańskiego, oczekiwać w kolejce u lekarza, wyczyścić akwarium, wynieść śmieci, załatwić coś w urzędzie, być zmuszonym słuchać diskopolo, uprawiać dżoging, posprzątać stół w kuchni, poćwiczyć na siłowni, napełniać zmywarkę, iść do galerii handlowej na zakupy…
ale każdy ma swój krzyż
więc alleluja i do przodu, bracia w czilałcie!

sobota, 01 kwietnia 2017

Jeżeli nie wybrałeś jeszcze destylacji destynacji na majowy łikend to polecam San Escobar. Ta skromnie wciśnięta gdzieś między Meksykiem i Gwatemalą na wybrzeżu Morza Karaibskiego kolejna dominowa republika uwiedzie każdego turystę. Tak twierdzi autor niewydanego jeszcze przewodnika, który niedawno dostałem do recenzji. Jest to wybitny znawca Karaibów, autor przewodnika: „Dominikana” (Wydawnictwo Pascal, „Złota Seria”, I wyd. Październik 2014), który przez 10 lat prowadził bloga „Karaiby i inne rewiry” (obecnie: Caribeya.pl) oraz współtwórca i współwłaściciel firmy importującej rękodzieło z Karaibów i Ameryki Łacińskiej. Poleca on aby nie ograniczyć się tylko do zwiedzenia Santo Subito z kolonialną starówką czy też odpoczynku na rajskiej plaży Esperal. Warto wjechać zabytkowym funicularem na jedno ze wzgórz Pan Con Tomate skąd na stolicą spoziera gigantyczny św. Sebastian – patrona miasta. Należy też odwiedzić klimatyczne Tulis Manorę, urocze San Daos i Pas Manterię, zobaczyć Pati Sony w El Tamburino, wciągnąć atmosferę Los Jabolos i Los Samogonos na północ od Bimbero Grande. Prawdziwy dominowy aficionado powinien odwiedzić nieco szemraną dzielnicę Carne Gole na przedmieściach Audiovideo. Mniej ekstremalny gracz wybierze raczej wieczorną partyjkę o zachodzie słońca przy plaży Esperal znanej z powieści „DecoMorreno” wybitnego sanescobarskiego pisarza Cacao (wyd. Extra Ciemne):